PaperbackCírculo de tiza2018
Join Ursula K. Le Guin as she explores a broad array of subjects, ranging from Tolstoy, Twain, and Tolkien to women's shoes, beauty, and family life. With her customary wit, intelligence, and literary craftsmanship, she offers a diverse and highly engaging set of readings. The Wave in the Mind includes some of Le Guin's finest literary criticism, rare autobiographical writings, performance art pieces, and, most centrally, her reflections on the arts of writing and reading.
This edition
- Format
- 314 pages, Paperback
- Published
- February 17, 2004 by Shambhala
- ISBN
- 9781590300060 (ISBN10: 1590300068)
- Language
- English
More editions
Page 1 of 2
496 people are currently reading
6,694 people want to read
Ursula K. Le Guin published twenty-two novels, eleven volumes of short stories, four collections of essays, twelve books for children, six volumes of poetry and four of translation, and has received many awards: Hugo, Nebula, National Book Award, PEN-Malamud, etc. Her recent publications include the novel Lavinia, an essay collection, Cheek by Jowl, and The Wild Girls. She lived in Portland, Oregon.
She was known for her treatment of gender (The Left Hand of Darkness, The Matter of Seggri), political systems (The Telling, The Dispossessed) and difference/otherness in any other form. Her interest in non-Western philosophies was reflected in works such as "Solitude" and The Telling but even more interesting are her imagined societies, often mixing traits extracted from her profound knowledge of anthropology acquired from growing up with her father, the famous anthropologist, Alfred Kroeber. The Hainish Cycle reflects the anthropologist's experience of immersing themselves in new strange cultures since most of their main characters and narrators (Le Guin favoured the first-person narration) are envoys from a humanitarian organization, the Ekumen, sent to investigate or ally themselves with the people of a different world and learn their ways.
She was known for her treatment of gender (The Left Hand of Darkness, The Matter of Seggri), political systems (The Telling, The Dispossessed) and difference/otherness in any other form. Her interest in non-Western philosophies was reflected in works such as "Solitude" and The Telling but even more interesting are her imagined societies, often mixing traits extracted from her profound knowledge of anthropology acquired from growing up with her father, the famous anthropologist, Alfred Kroeber. The Hainish Cycle reflects the anthropologist's experience of immersing themselves in new strange cultures since most of their main characters and narrators (Le Guin favoured the first-person narration) are envoys from a humanitarian organization, the Ekumen, sent to investigate or ally themselves with the people of a different world and learn their ways.
Sponsored by Prime Reading
Recommended
Any device - anytime, anywhere. Prime members can now read as much as they want from over a thousand books, magazines, comics, Kindle Singles, and more.
Readers also enjoyed
Page 1 of 5
Ratings & Reviews
What do you think?
Rate this book
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 298 reviews
May 31, 2020
Este libro contiene diferentes conferencias y artículos de Ursula K. Le Guin revisados por ella misma (y muchas veces ampliados) para aparecer en este volumen.
Llevo un mes saboreando cada uno de los artículos, ojalá este libro tuviera mil páginas y no 400. Aquí Le Guin nos habla de su experiencia como escritora, como lectora, como mujer. Conocemos retazos de su infancia, de las lecturas que le marcaron (Tolkien, Tolstoi y Virginia Woolf están muy presentes en este libro ♡), de sus colegas escritores, del machismo, del taoísmo...
Este volumen resume muy bien muchas de sus ideas y preocupaciones de manera ligera, muy entretenida, con ironía y sentido crítico. Tan solo en la parte central hay un par de ensayos que me resultaron un poquito más densos, pero de verdad que el 95 % del libro se lee solo y es un auténtico disfrute.
Hay muchas cosas sobre las que reflexiona Le Guin que acabaron rondándome la cabeza durante días, este es uno de esos libros. Me gustó muchísimo esa reivindicación de "contar historias", contarlas en voz alta (como hacen las madres, los abuelos, como se hacía al principio de los tiempos), esa reflexión sobre que la lectura no es algo pasivo y que la importancia del lector es enorme, sobre que la escritura es encontrar el ritmo, subirte a la ola, esperar pacientemente hasta que lo tienes y luego dejarse llevar... hay anécdotas que me impactaron especialmente, como esa en la que comenta cómo un jurado compuesto por mujeres le habría dado el primer premio y los de consolación a 4 mujeres y ante el miedo de que las tildaran de feministas radicales y eso influenciara negativamente a la ganadora, decidieron darle a dos hombres los segundos premios.
En fin, este es un libro maravilloso, y como dice la editorial en una nota: "un milagro" que haya llegado a nuestro mercado, así que toca disfrutarlo, leerlo y releerlo, aprender de todo lo que esta maravillosa autora tenía por enseñarnos.
Y sí, os gustará mucho más si sois fans de Ursula K Le Guin, pero no creo que sea necesario para disfrutarlo.
Llevo un mes saboreando cada uno de los artículos, ojalá este libro tuviera mil páginas y no 400. Aquí Le Guin nos habla de su experiencia como escritora, como lectora, como mujer. Conocemos retazos de su infancia, de las lecturas que le marcaron (Tolkien, Tolstoi y Virginia Woolf están muy presentes en este libro ♡), de sus colegas escritores, del machismo, del taoísmo...
Este volumen resume muy bien muchas de sus ideas y preocupaciones de manera ligera, muy entretenida, con ironía y sentido crítico. Tan solo en la parte central hay un par de ensayos que me resultaron un poquito más densos, pero de verdad que el 95 % del libro se lee solo y es un auténtico disfrute.
Hay muchas cosas sobre las que reflexiona Le Guin que acabaron rondándome la cabeza durante días, este es uno de esos libros. Me gustó muchísimo esa reivindicación de "contar historias", contarlas en voz alta (como hacen las madres, los abuelos, como se hacía al principio de los tiempos), esa reflexión sobre que la lectura no es algo pasivo y que la importancia del lector es enorme, sobre que la escritura es encontrar el ritmo, subirte a la ola, esperar pacientemente hasta que lo tienes y luego dejarse llevar... hay anécdotas que me impactaron especialmente, como esa en la que comenta cómo un jurado compuesto por mujeres le habría dado el primer premio y los de consolación a 4 mujeres y ante el miedo de que las tildaran de feministas radicales y eso influenciara negativamente a la ganadora, decidieron darle a dos hombres los segundos premios.
En fin, este es un libro maravilloso, y como dice la editorial en una nota: "un milagro" que haya llegado a nuestro mercado, así que toca disfrutarlo, leerlo y releerlo, aprender de todo lo que esta maravillosa autora tenía por enseñarnos.
Y sí, os gustará mucho más si sois fans de Ursula K Le Guin, pero no creo que sea necesario para disfrutarlo.
Edited March 1, 2021
Ας φανταστούμε λοιπόν έναν κήπο με ρόδα. Ένας ροδώνας είναι τα κείμενα αυτά της Ούρσουλας Λε Γκεν. Μπαίνεις μέσα - η πόρτα είναι διάπλατα ανοιχτή - και κόβεις όσες θέλεις από τις μπουμπουκιασμένες σκέψεις της. Δε χρειάζεται φειδώ· είναι τόσο γόνιμο το έδαφος, που σίγουρα ό,τι έκοψες θα ξαναφυτρώσει, στην επόμενη ανάγνωση θα είναι και πάλι εκεί, να σου ξαναδιεγείρει τους νευρώνες, να αγγίξει μια άλλη χορδή.
Αυτό λοιπόν το βιβλίο είναι μια ευτυχία. Είναι παλλόμενο, ειλικρινές, δυναμικό, γεμάτο θέρμη. Το να διαβάζεις τα γραπτά μιας έξυπνης, δραστήριας γυναίκας, με τεντωμένες τις κεραίες της παρατηρητικότητας και της κριτικής σκέψης, αυτής που αναγνωρίζει και εξυψώνει ως μείζον ανθρώπινο προσόν τη φαντασία και την επινόηση, είναι ένα δώρο.
Η Ούρσουλα Λε Γκεν είναι μια υπέροχη γυναίκα, φτιαγμένη από λάσπη – και όχι από γρανίτη – και μας αφήνει να αφήσουμε τα σημάδια μας και τις πατημασιές μας επάνω στο σώμα της, σε μια αμφίδρομη ανταλλακτική σχέση μεταξύ δημιουργού και αναγνώστη. Άξια υπερασπίστρια του είδους της, μας πείθει πως το σκαρφισμένο υλικό, το μυθιστόρημα φαντασίας, δεν είναι σε καμία περίπτωση υποδεέστερο από το ρεαλιστικό μυθιστόρημα. Η επινόηση έχει το πλεονέκτημα της εκτόξευσης της φαντασίας που μάλλον δεν ωχριά απέναντι στην κάθε μίμηση. Και η φαντασία είναι ένα πολυεργαλείο για τον ανθρώπινο νου· οφείλει να το χρησιμοποιεί.
Ένιωσα πως υπάρχει μια πολύ δυνατή ψυχική σύνδεση της Λε Γκεν με την Βιρτζίνια Γουλφ. Άλλωστε ο τίτλος της συλλογής αυτής είναι εμπνευσμένος από αυτήν. Και ένιωσα και εγώ με τη σειρά μου να συνδέομαι έντονα με αυτές τις δυο υπέροχες, πρωτοπόρες γυναίκες.
Μερικά από τα πολλά που σημείωσα για τη γεύση:
«Κάτω από τη μνήμη και την εμπειρία, κάτω από τη φαντασία και την επινόηση – κάτω από τις λέξεις, όπως λέει [η Γουλφ] – υπάρχουν ρυθμοί στους οποίους κινούνται η μνήμη και η φαντασία και οι λέξεις. Δουλειά του συγγραφέα είναι να κατέβει αρκετά βαθιά ώστε να νιώσει αυτό τον ρυθμό, να τον βρει, να κινηθεί σε αυτόν, να συγκινηθεί από αυτόν και να αφήσει τη μνήμη και τη φαντασία να κινηθούν για να βρουν τις λέξεις.»
«Ο Συγγραφέας, αυτή η ευγενική κι ηρωική φιγούρα που ατενίζει μια λευκή σελίδα και που είναι τόσο φοβερά βαρετός σε βιβλία και σε ταινίες επειδή δεν ανοίγει τρύπες στο μάρμαρο ή δεν απλώνει πινελιές στον μουσαμά ή δε διευθύνει τεράστιες ορχήστρες ή δεν πεθαίνει παίζοντας τον Άμλετ – μονάχα κάθεται κι ατενίζει, και πίνει, και κατσουφιάζει, και τσαλακώνει σελίδες και τις πετάει στο καλάθι, που είναι τόσο ανιαρό όσο αυτά που κάνει στην πραγματική ζωή, που είναι να κάθεται εκεί, κι αν του πεις κάτι αναπηδάει και φωνάζει ΤΙ; - ο Συγγραφέας, λέω, δεν είναι μόνο ανιαρός αλλά και μοναχικός, ακόμα κι όταν, ίσως ιδιαίτερα όταν η οικογένειά της (μόλις άλλαξε φύλο, σαν τον Ορλάντο), είναι μαζί της, ρωτώντας πού είναι το μπλε πουκάμισο; πότε θα φάμε; Η Συγγραφέας είναι πιθανό να νιώσει σαν ένα ελάχιστο, μικροσκοπικό πρόσωπο, ολομόναχο σε μια έρημο που έχει λέξεις για άμμο. Γιγάντιες φιγούρες Μπεστ-Σέλερ και Μεγάλων Συγγραφέων ορθώνονται πάνω της σαν μνημειακά αγάλματα – Κοίτα τα έργα μου, τιποτένια εσύ, και απελπίσου! – Τούτο το μοναχικό άτομο που όλο κάθεται, μπορεί να ανακαλύψει ότι σ’ ένα επικεντρωμένο στο έργο εργαστήριο μπορεί να αντλήσει εκείνο το είδος της ομαδικής υποστήριξης και της συνεργατικής άμιλλας, της μοιρασμένης ενέργειας, που ηθοποιοί, χορευτές και μουσικοί, όλοι τους παραστατικοί καλλιτέχνες, έχουν στη διάθεσή τους διαρκώς.»
«Τι είναι αυτό που εμποδίζει τις ιδέες και τα οράματα να βρουν τον απαραίτητο υποκείμενο ρυθμό τους, γιατί δεν μπορούσε η Βιρτζίνια [Γουλφ] «να τα βγάλει» εκείνο το πρωινό; Θα μπορούσε να είναι χίλια δύο πράγματα, περισπασμοί, ανησυχίες, πολύ συχνά όμως, νομίζω, εκείνο που δεν αφήνει μία συγγραφέα να βρει τις λέξεις είναι ότι πάει να τις αρπάξει υπερβολικά γρήγορα, βιάζεται, γραπώνει, αντί να περιμένει να έρθει και να σκάσει το κύμα. Θέλει να γράψει γιατί είναι συγγραφέας, θέλει να πει αυτό, και να μιλήσει στους ανθρώπους για εκείνο, και να δείξει στους ανθρώπους κάτι άλλο, πράγματα που ξέρει, τις ιδέες της, τις γνώμες της, τις πεποιθήσεις της, ιδέες σημαντικές… όμως δεν περιμένει να έρθει το κύμα και να τη μεταφέρει πέρα απ’ όλες τις ιδέες και τις γνώμες, εκεί που δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις τη λάθος λέξη.»
Εξαιρετικά μαθήματα περί συγγραφής, θραύσματα σκέψεων περί λογοτεχνίας, φαντασίας και φεμινιστικών προβληματισμών· είναι όλα εδώ. Αδράξτε τα.
ΘΕΑΡΑ ΟΥΡΣΟΥΛΑ ΛΕ ΓΚΕΝ ΠΟΣΟ ΓΑΜΑΤΗ ΕΙΣΑΙ. ΟΡΙΣΤΕ, ΤΟ ΕΙΠΑ.
Αυτό λοιπόν το βιβλίο είναι μια ευτυχία. Είναι παλλόμενο, ειλικρινές, δυναμικό, γεμάτο θέρμη. Το να διαβάζεις τα γραπτά μιας έξυπνης, δραστήριας γυναίκας, με τεντωμένες τις κεραίες της παρατηρητικότητας και της κριτικής σκέψης, αυτής που αναγνωρίζει και εξυψώνει ως μείζον ανθρώπινο προσόν τη φαντασία και την επινόηση, είναι ένα δώρο.
Η Ούρσουλα Λε Γκεν είναι μια υπέροχη γυναίκα, φτιαγμένη από λάσπη – και όχι από γρανίτη – και μας αφήνει να αφήσουμε τα σημάδια μας και τις πατημασιές μας επάνω στο σώμα της, σε μια αμφίδρομη ανταλλακτική σχέση μεταξύ δημιουργού και αναγνώστη. Άξια υπερασπίστρια του είδους της, μας πείθει πως το σκαρφισμένο υλικό, το μυθιστόρημα φαντασίας, δεν είναι σε καμία περίπτωση υποδεέστερο από το ρεαλιστικό μυθιστόρημα. Η επινόηση έχει το πλεονέκτημα της εκτόξευσης της φαντασίας που μάλλον δεν ωχριά απέναντι στην κάθε μίμηση. Και η φαντασία είναι ένα πολυεργαλείο για τον ανθρώπινο νου· οφείλει να το χρησιμοποιεί.
Ένιωσα πως υπάρχει μια πολύ δυνατή ψυχική σύνδεση της Λε Γκεν με την Βιρτζίνια Γουλφ. Άλλωστε ο τίτλος της συλλογής αυτής είναι εμπνευσμένος από αυτήν. Και ένιωσα και εγώ με τη σειρά μου να συνδέομαι έντονα με αυτές τις δυο υπέροχες, πρωτοπόρες γυναίκες.
Μερικά από τα πολλά που σημείωσα για τη γεύση:
«Κάτω από τη μνήμη και την εμπειρία, κάτω από τη φαντασία και την επινόηση – κάτω από τις λέξεις, όπως λέει [η Γουλφ] – υπάρχουν ρυθμοί στους οποίους κινούνται η μνήμη και η φαντασία και οι λέξεις. Δουλειά του συγγραφέα είναι να κατέβει αρκετά βαθιά ώστε να νιώσει αυτό τον ρυθμό, να τον βρει, να κινηθεί σε αυτόν, να συγκινηθεί από αυτόν και να αφήσει τη μνήμη και τη φαντασία να κινηθούν για να βρουν τις λέξεις.»
«Ο Συγγραφέας, αυτή η ευγενική κι ηρωική φιγούρα που ατενίζει μια λευκή σελίδα και που είναι τόσο φοβερά βαρετός σε βιβλία και σε ταινίες επειδή δεν ανοίγει τρύπες στο μάρμαρο ή δεν απλώνει πινελιές στον μουσαμά ή δε διευθύνει τεράστιες ορχήστρες ή δεν πεθαίνει παίζοντας τον Άμλετ – μονάχα κάθεται κι ατενίζει, και πίνει, και κατσουφιάζει, και τσαλακώνει σελίδες και τις πετάει στο καλάθι, που είναι τόσο ανιαρό όσο αυτά που κάνει στην πραγματική ζωή, που είναι να κάθεται εκεί, κι αν του πεις κάτι αναπηδάει και φωνάζει ΤΙ; - ο Συγγραφέας, λέω, δεν είναι μόνο ανιαρός αλλά και μοναχικός, ακόμα κι όταν, ίσως ιδιαίτερα όταν η οικογένειά της (μόλις άλλαξε φύλο, σαν τον Ορλάντο), είναι μαζί της, ρωτώντας πού είναι το μπλε πουκάμισο; πότε θα φάμε; Η Συγγραφέας είναι πιθανό να νιώσει σαν ένα ελάχιστο, μικροσκοπικό πρόσωπο, ολομόναχο σε μια έρημο που έχει λέξεις για άμμο. Γιγάντιες φιγούρες Μπεστ-Σέλερ και Μεγάλων Συγγραφέων ορθώνονται πάνω της σαν μνημειακά αγάλματα – Κοίτα τα έργα μου, τιποτένια εσύ, και απελπίσου! – Τούτο το μοναχικό άτομο που όλο κάθεται, μπορεί να ανακαλύψει ότι σ’ ένα επικεντρωμένο στο έργο εργαστήριο μπορεί να αντλήσει εκείνο το είδος της ομαδικής υποστήριξης και της συνεργατικής άμιλλας, της μοιρασμένης ενέργειας, που ηθοποιοί, χορευτές και μουσικοί, όλοι τους παραστατικοί καλλιτέχνες, έχουν στη διάθεσή τους διαρκώς.»
«Τι είναι αυτό που εμποδίζει τις ιδέες και τα οράματα να βρουν τον απαραίτητο υποκείμενο ρυθμό τους, γιατί δεν μπορούσε η Βιρτζίνια [Γουλφ] «να τα βγάλει» εκείνο το πρωινό; Θα μπορούσε να είναι χίλια δύο πράγματα, περισπασμοί, ανησυχίες, πολύ συχνά όμως, νομίζω, εκείνο που δεν αφήνει μία συγγραφέα να βρει τις λέξεις είναι ότι πάει να τις αρπάξει υπερβολικά γρήγορα, βιάζεται, γραπώνει, αντί να περιμένει να έρθει και να σκάσει το κύμα. Θέλει να γράψει γιατί είναι συγγραφέας, θέλει να πει αυτό, και να μιλήσει στους ανθρώπους για εκείνο, και να δείξει στους ανθρώπους κάτι άλλο, πράγματα που ξέρει, τις ιδέες της, τις γνώμες της, τις πεποιθήσεις της, ιδέες σημαντικές… όμως δεν περιμένει να έρθει το κύμα και να τη μεταφέρει πέρα απ’ όλες τις ιδέες και τις γνώμες, εκεί που δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις τη λάθος λέξη.»
Εξαιρετικά μαθήματα περί συγγραφής, θραύσματα σκέψεων περί λογοτεχνίας, φαντασίας και φεμινιστικών προβληματισμών· είναι όλα εδώ. Αδράξτε τα.
ΘΕΑΡΑ ΟΥΡΣΟΥΛΑ ΛΕ ΓΚΕΝ ΠΟΣΟ ΓΑΜΑΤΗ ΕΙΣΑΙ. ΟΡΙΣΤΕ, ΤΟ ΕΙΠΑ.
April 9, 2010
Recently I’ve been working on a novel, wrote like the wind for two weeks. Then it stopped. Busy-ness interfered. This morning, to break the block, I lay on the couch at nine a.m. something I do not allow myself to do on a bright spring workday full of energy and ideas. Determined to do nothing unless the novel resurrect. What made me stop the flow? Some slight or silent criticism perhaps, the Easter Retreat, worry about money, wrinkles, the cat. Doesn’t matter – to an author any excuse will do in the moment – and I said I was fine with letting the new novel grow on its own. Maybe it’s not a real idea, or a good story, or too close to ‘fact’, or a million other rationalizations.
But I know, after so long practicing the craft, that I can break this inertia by reading another writer on writing. And I have renewed this book too many times, let fines build up, just couldn’t be finished with it. Finally I realized I did not want to finish it. I wanted always to be reading it. Always seeing it as it journeyed around my home from bed to table to kitchen to laptop case to guest room to coffee table again. I wanted this book to be mine. But, yet, the library far distant from which my library had obtained it, was determined to have it back. So yesterday I made the commitment to return it. And break the block – as I knew it would. Having this book to complete reading is like having a writer’s insurance policy that pays off with more words.
For starters, Virginia Woolf in 1926 in response to Vita Sackville-West letter:
As for the mot juste, you are quite wrong. (Already amazing, to say quite baldly to a lover, you are quite wrong, what courage!) Style is a very simple matter: it is all rhythm. Once you get that, you can’t use the wrong words. (Awed) But on the other hand here am I sitting after half the morning, crammed with ideas, and visions, and so on, and can’t dislodge them, for lack of the right rhythm. Now this is very profound, (n.b), what rhythm is, and goes far deeper than words. A sight, an emotion, creates this wave in the mind, long before it makes words to fit it; and in writing – such is my present belief – one has to recapture this, and set this working - which has nothing to apparently to do with the words – and then as it breaks and tumbles in the mind, it makes words to fit it. But no doubt I shall think differently next year. (Parenthesis and bold are mine, not VW’s)
Ursula, pardon me I have to call her that, begins and ends her book with this quote. In the beginning I wasn’t sure I caught what Virginia really meant. Something about inspiration and the ocean possibly, yet more. By the end of book, I saw more clearly what they are both talking about, that writing that’s real comes from the profound place inside which carries the words across the sea of self, makes a big splash as the consciousness gets it, big enough to notice and wipe the drops onto paper. Playing by the sea, writing is bare feet with sand socks, maybe a pail and shovel, a sunhat if you are lucky to keep from being burned as the relentless motion brings the story forth. OK, I really did write that trying not to edit and adultize the feeling, just write. Just connect the poet said.
Whatever I understood that phrase to mean, while understanding it in the moment, also allowed my characters whom I have already grown fond of and missed hearing from, to break through my excuses. Here I am writing again, in a review, but at the same time, Sam, Dan, Alyce (working names) are pitching their book to me. I am making notes from them right along side the Ursula notes – since I have to return the book today.
Here are samples of key Ursula ideas that helped me get back on my novel’s tracks:
Page 234: Writing is a high wire act on cobwebs. Trust your own sense of balance.
Page 253: (I’m going to photocopy this whole passage to keep). The Papa’s (Hemingway and Freud) agree that writers write for money and women. Ursula says: writers don’t write FOR anything. Then she discusses the importance Hemingway attributed to ‘experience.’ I remember being eighteen, wanting to be a writer someday, lamenting to my girlfriends, who rolled their eyes at me, but how do I get that kind of experience in Bethesda?
Then on Page 273, Ursula explodes the Papas with “Aspiring writers keep telling me they’ll start writing when they’ve gathered enough experience. Usually I keep my mouth shut, but sometimes I can’t control myself and ask them, ah, like Jane Austen? Like the Bronte sisters? Those women with their wild, mad lives cram full of gut-wrenching adventure working as stevedores in the Congo and shooting up drugs in Rio and hunting lions on Kilimanjaro and having sex in SoHo and all that stuff that writers have to do – well, that some writers have to do?” Are we talking males here, of course, I answer myself. Ursula then concedes that writers need context of living in order to deepen their awareness. But what we really need, as Sinclair Lewis declared is “to apply seat to chair and get to work."
Page 261: The Question I Get Asked Most Often chapter: How do you get your ideas? Ursula answers: “I like what Willie Nelson says: the air is full of tunes, I just reach up and pick one.”
Page 276: “In my Earthsea books, particularly the first one, people sail around all the time on the sea in small boats. They do it quite convincingly, and many people understandably assume that I spent years sailing around on the sea in small boats.
“My entire experience with sailboats was in my junior semester in Berkeley High School, when they let us take Sailing for gym credit. On a windy day in the Berkeley Marina, my friend Jean and I managed to overturn and sink a nine-foot catboat in three feet of water. We sang “Nearer My God to Thee” as she went down, and then waded a half mile back to the boathouse. The boatman was incredulous. ‘You sank it? He said, How?'
Her point: do your research. Take your experience and expand through research of others, ask questions etc. What is my novel about? Well, the navigating the sea and boat building partially of which I have only web experience.
So Ursula Le Guin changed my mind. I arose full of wind, ready to resume the novel. But first I wish to honor the great writer willing to pass on her wisdom: remember fiction is basically a lie made into a story.
Now grab the skeins of your experience add with others’ knowledge and weave into whole cloth. May yours become cloth-of-gold.
I’m feeling so good about writing I do not care if the metaphors are mixed!
But I know, after so long practicing the craft, that I can break this inertia by reading another writer on writing. And I have renewed this book too many times, let fines build up, just couldn’t be finished with it. Finally I realized I did not want to finish it. I wanted always to be reading it. Always seeing it as it journeyed around my home from bed to table to kitchen to laptop case to guest room to coffee table again. I wanted this book to be mine. But, yet, the library far distant from which my library had obtained it, was determined to have it back. So yesterday I made the commitment to return it. And break the block – as I knew it would. Having this book to complete reading is like having a writer’s insurance policy that pays off with more words.
For starters, Virginia Woolf in 1926 in response to Vita Sackville-West letter:
As for the mot juste, you are quite wrong. (Already amazing, to say quite baldly to a lover, you are quite wrong, what courage!) Style is a very simple matter: it is all rhythm. Once you get that, you can’t use the wrong words. (Awed) But on the other hand here am I sitting after half the morning, crammed with ideas, and visions, and so on, and can’t dislodge them, for lack of the right rhythm. Now this is very profound, (n.b), what rhythm is, and goes far deeper than words. A sight, an emotion, creates this wave in the mind, long before it makes words to fit it; and in writing – such is my present belief – one has to recapture this, and set this working - which has nothing to apparently to do with the words – and then as it breaks and tumbles in the mind, it makes words to fit it. But no doubt I shall think differently next year. (Parenthesis and bold are mine, not VW’s)
Ursula, pardon me I have to call her that, begins and ends her book with this quote. In the beginning I wasn’t sure I caught what Virginia really meant. Something about inspiration and the ocean possibly, yet more. By the end of book, I saw more clearly what they are both talking about, that writing that’s real comes from the profound place inside which carries the words across the sea of self, makes a big splash as the consciousness gets it, big enough to notice and wipe the drops onto paper. Playing by the sea, writing is bare feet with sand socks, maybe a pail and shovel, a sunhat if you are lucky to keep from being burned as the relentless motion brings the story forth. OK, I really did write that trying not to edit and adultize the feeling, just write. Just connect the poet said.
Whatever I understood that phrase to mean, while understanding it in the moment, also allowed my characters whom I have already grown fond of and missed hearing from, to break through my excuses. Here I am writing again, in a review, but at the same time, Sam, Dan, Alyce (working names) are pitching their book to me. I am making notes from them right along side the Ursula notes – since I have to return the book today.
Here are samples of key Ursula ideas that helped me get back on my novel’s tracks:
Page 234: Writing is a high wire act on cobwebs. Trust your own sense of balance.
Page 253: (I’m going to photocopy this whole passage to keep). The Papa’s (Hemingway and Freud) agree that writers write for money and women. Ursula says: writers don’t write FOR anything. Then she discusses the importance Hemingway attributed to ‘experience.’ I remember being eighteen, wanting to be a writer someday, lamenting to my girlfriends, who rolled their eyes at me, but how do I get that kind of experience in Bethesda?
Then on Page 273, Ursula explodes the Papas with “Aspiring writers keep telling me they’ll start writing when they’ve gathered enough experience. Usually I keep my mouth shut, but sometimes I can’t control myself and ask them, ah, like Jane Austen? Like the Bronte sisters? Those women with their wild, mad lives cram full of gut-wrenching adventure working as stevedores in the Congo and shooting up drugs in Rio and hunting lions on Kilimanjaro and having sex in SoHo and all that stuff that writers have to do – well, that some writers have to do?” Are we talking males here, of course, I answer myself. Ursula then concedes that writers need context of living in order to deepen their awareness. But what we really need, as Sinclair Lewis declared is “to apply seat to chair and get to work."
Page 261: The Question I Get Asked Most Often chapter: How do you get your ideas? Ursula answers: “I like what Willie Nelson says: the air is full of tunes, I just reach up and pick one.”
Page 276: “In my Earthsea books, particularly the first one, people sail around all the time on the sea in small boats. They do it quite convincingly, and many people understandably assume that I spent years sailing around on the sea in small boats.
“My entire experience with sailboats was in my junior semester in Berkeley High School, when they let us take Sailing for gym credit. On a windy day in the Berkeley Marina, my friend Jean and I managed to overturn and sink a nine-foot catboat in three feet of water. We sang “Nearer My God to Thee” as she went down, and then waded a half mile back to the boathouse. The boatman was incredulous. ‘You sank it? He said, How?'
Her point: do your research. Take your experience and expand through research of others, ask questions etc. What is my novel about? Well, the navigating the sea and boat building partially of which I have only web experience.
So Ursula Le Guin changed my mind. I arose full of wind, ready to resume the novel. But first I wish to honor the great writer willing to pass on her wisdom: remember fiction is basically a lie made into a story.
Now grab the skeins of your experience add with others’ knowledge and weave into whole cloth. May yours become cloth-of-gold.
I’m feeling so good about writing I do not care if the metaphors are mixed!
February 23, 2021
1η δημοσίευση, Book Press:
https://bookpress.gr/kritikes/texnes/...
Ας μιλήσουμε λίγο για τη φαντασία, τη δημιουργική φαντασία: το primum mobile και τη Μεγάλη Πορεία που οδηγεί στη μοναδική άξια λόγου ουτοπία, εκείνη του έργου τέχνης. Η τέχνη, έχει πολλάκις ειπωθεί, δεν είναι αναπαράσταση, δεν είναι αναπαραγωγή του υπάρχοντος. Χρησιμοποιεί τα υλικά της ��μπειρικής πραγματικότητας, τσαλαβουτάει στα ρηχά νερά της, αλλά αυτό που αναδύεται από εκεί είναι κάτι παντελώς διαφορετικό: είναι επινόηση, πάει να πει φαντασία.
Αν αναζητήσουμε ένα λογοτεχνικό παράδειγμα, το πλέον τρανταχτό είναι το τέρας του Frankenstein, όπως απεικονίζεται στο σπουδαίο έργο της Mary Shelley. Από τη μία πλευρά ο Δημιουργός και ο ρεαλιστικός κόσμος στον οποίο κατοικεί. Από την άλλη το Δημιούργημα, ένα πλάσμα τεχνητό, από αποδιαλέγια σωμάτων, ενδεδυμένο με κουρέλια, συρραφή, άρνηση του υπάρχοντος, ύβρις στην κατεστημένη πράξη πραγμάτων, τη θεϊκή μα και ανθρώπινη κυριαρχία. Κι αυτό που δίνει ζωή στην επινόηση, το ηλεκτρικό ρεύμα, ο σπινθήρας που ενώνει δια παντός τον Δημιουργό και το Δημιούργημα (και ως κατάληξη τους αναγνώστες) είναι η φαντασία.
Η Ursula Le Guin (είχε προτίμηση στο Λε Γκουίν ως προφορά) υπήρξε συγγραφέας της fantasy, της science fiction, του φανταστικού, του παράδοξου. Η Le Guin δεν έκανε τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από εκείνο που έκαναν και κάνουν όλοι οι συγγραφείς από καταβολής: επινόησε χαρακτήρες, επινόησε τόπους και κόσμους για να τους τοποθετήσει εντός, και στη συνέχεια εμφύσησε πνοή (πάντα ο συγγραφέας σε ρόλο Frankenstein) για να τους δώσει ζωή. Σκηνοθέτησε τη δράση, αναμόχλευσε τα πάθη, εμβολίασε με αντισώματα φαντασίας την παθογόνο πραγματικότητα, συγγράφοντας βιβλία και νουβέλες και διηγήματα που κοσμούν τη λογοτεχνία, μα όχι αποκλειστικά τη λογοτεχνία είδους (genre). Το μαρτυρούν βέβαια τα βραβεία και οι πλείστες διακρίσεις, αλλά και κάτι σημαντικότερο: η διάρκεια, η επίδραση του έργου της τόσο σε ομοτέχνους της όσο και γενικότερα (θυμίζω δύο βασικά έργα: «Ο αναρχικός των δύο κόσμων» και «Το αριστερό χέρι του σκότους»).
Όλα αυτά θεωρούνται οικεία σε πολλούς. Σίγουρα, όμως, δεν είναι αποδεκτά από όλους. Η κοινότοπη αλήθεια είναι ότι ζούμε σε έναν κόσμο παρεξηγήσεων. Έναν κόσμο όπου ο «ρεαλισμός» στην τέχνη υμνείται, καθότι θωπεύει στοργικά το αίσθημα ανασφάλειας του αναγνώστη που είναι αναγκασμένος να ζει μια λειψή, πεπερασμένη ζωή σε έναν κόσμο ακατανόητο, μάταιο και μόνιμα ξένο στην αντίληψή του. Και η τέχνη ετούτου του κόσμου οφείλει να είναι στοργική, να υπενθυμίζει διαρκώς το οικείο, εξοβελίζοντας το αγνώστου ταυτότητος, επαναφέροντας στην τάξη το απείθαρχο, καθιστώντας το άρρητο. Η μοναχική φωνή που καλεί στα όπλα φοβίζει, είναι άναρχη και δυσήνια.
Επιπρόσθετα, ο κόσμος αυτός κατοικείται από όντα τα οποία έχουν διαφορετικές αντιλήψεις, φερ’ ειπείν, για το ρόλο του φύλου όσον αφορά όχι μόνο την προσωπική /κοινωνική διάσταση της ύπαρξης, αλλά και τη δημιουργία (λογοτεχνίας, τέχνης εν γένει). Και εκεί το αλλότριο απωθείται, αν δεν εκπέσει σταδιακά σε μίμηση, παρωδία, σχετλιασμό, οπότε γίνεται ελεγχόμενο και ανενεργό. Μα οι παρεξηγήσεις δεν σταματούν στα προαναφερθέντα. Πώς θα μπορούσαν;
Ετούτο το βιβλίο, εσκεμμένα μακρηγορώ, είναι μια απάντηση ενάντια σε όλες αυτές τις παρεξηγήσεις. Όχι όμως με τη μορφή ενός ακόμα «Κατηγορώ». Η επιχειρηματολογία του δεν είναι αυστηρά πολεμική, εκείνη μιας έμπλεου οργής νεανικής γυναικείας φωνής που αναζητά στη μάχη το κλέος και την αυτοπραγμάτωση. Εδώ, στα κείμενα αυτά, ακούμε τη στεντόρεια και ταυτόχρονα πειστική φωνή της ηλικιωμένης συγγραφέως/ γυναίκας, η οποία καταθέτει το απόσταγμα της σκέψης της. Δηκτική, ως όφειλε, απέναντι στα στερεότυπα (οι παρεξηγήσεις που προανέφερα), δεν χαρίζεται ούτε φυγομαχεί όποτε κρίνει ότι το απαιτεί η περίσταση (το κείμενο για τα τακούνια, τη γυναικεία ομορφιά, τα λογοτεχνικά βραβεία), επιχειρώντας στο κέντρο του προβλήματος. Με λόγο στιβαρό, αλλά όχι απολυταρχικό, ex cathedra διδασκαλία, αποφεύγει αφορισμούς θεμελιωμένους στις αναφορές σε αυθεντίες που υποδηλώνουν ανασφάλεια και έλλειψη προσωπικού ύφους.
Η στόχευσή της Le Guin είναι ευρύτερη, διόλου περιοριστική. Η σιγουριά της ώριμης διανοούμενης ξεχειλίζει από κάθε κείμενο που περιέχεται στην όμορφη και προσεγμένη αυτή έκδοση (Στάσει Εκπίπτοντες). Συνομιλεί με ένα οικουμενικό κοινό, με το οποίο μοιράζεται τους προβληματισμούς της και τις απόψεις σχετικά με προσωπικές ανησυχίες, την τέχνη, τη συγγραφή και τα διαβάσματά της, μα και την ανθρωπολογία, την επιστήμη και το φύλο της. Μοιράζεται με εμάς, το κοινό της, τι συνιστά έργο τέχνης, ποιος είναι ο ρόλος του συγγραφέα, ποιες οι ανησυχίες του, τι τον καθιστά συγγραφέα (στο εξαιρετικό κεφάλαιο «Για τη γραφή»). Ταυτόχρονα στέκεται και στις προσδοκίες του αναγνώστη, τον ρόλο του, δεδομένου ότι πρόκειται περί σχέσης η οποία απαιτεί συμπόρευση, ανιδιοτέλεια, εμπιστοσύνη, ενός είδους αμφοτεροβαρούς συμβολαίου, προκειμένου να ευοδωθεί.
«Το διάβασμα είναι ένας τρόπος να αφουγκράζεσαι. Το διάβασμα δεν είναι τόσο παθητικό όσο το άκουσμα ή το κοίταγμα. Διαβάζεις με τον ρυθμό σου, με τη δική σου ταχύτητα, όχι με την αδιάκοπη, ασυνάρτητη, τρεχάτη, φωνακλάδικη φούρια των μίντια. Παίρνεις ό,τι μπορείς και ό,τι θέλεις να πάρεις και όχι ό,τι ξεφορτώνουν πάνω σου τόσο γρήγορα, τόσο απότομα και τόσο μεγαλόφωνα ώστε να πνίγεσαι».
Η Le Guin επιμένει και επανέρχεται πεισματικά στη μαγική λειτουργία της ανάγνωσης, στον τρόπο με τον οποίο το έργο τέχνης, το βιβλίο εν προκειμένω, λειτουργεί ως εμβρυουλκός της φαντασίας, ως έναρξη διαλόγου του αναγνώστη με τον συγγραφέα και την ίδια στιγμή με τον εαυτό του. Διακρίνει δε την ανάγνωση από τις άλλες τέχνες -επ’ ουδενί κατατάσσοντάς τη αξιολογικά- θεωρώντας τη την πλέον ενεργητική όλων. Δικαίως, διότι πειθαρχεί μεν το εν εγρηγόρσει πνεύμα που εστιάζεται στις ανάγκες του κειμένου (εμπρός-πίσω, επανάληψη της σελίδας), ταυτόχρονα δε απελευθερώνει τη φαντασία του αναγνώστη, ο οποίος αποσπάται εξολοκλήρου από την εργαλειακή διάσταση του παρόντος, απελευθερωμένος από τα δεσμά που συνιστά η πεπερασμένη του ύπαρξη. Στη λογική αυτή, η ενεργητική ανάγνωση είναι ίσως από τις ελάχιστες συνειδητές πράξεις, αν όχι της εφήμερης ζωής μας, τουλάχιστον της καθημερινότητάς μας.
Η θεματολογία ποικίλει, το ύφος όμως είναι εκείνο μιας εξαιρετικής τεχνίτριας του λόγου. Ούτε στιγμή η Le Guin δεν ξεχνά ότι είναι πρώτιστα συγγραφέας και τούτη η ομολογία διατρέχει όλη την έκταση του βιβλίου ετούτου, καθιστώντας το απολαυστικό στην ανάγνωσή του. Ακόμα κι όταν προτάσσει την αιχμή της, καθότι το απαιτεί το θέμα με το οποίο ασχολείται, το πράττει με καλλιτεχνικό τρόπο, οπότε το επιχείρημα στιλβώνεται λογοτεχνικά. Το αποτέλεσμα είναι αφενός ο αναγνώστης να προδιατίθεται θετικά στα διακυβευόμενα κι αφετέρου να ευφραίνεται αναγνωστικά. Όσοι διαβάζουν τακτικά βιβλία κριτικής, δοκιμιακού λόγου, γνωρίζουν (συχνά πικρή εμπειρία) πόσο σπάνιο γνώρισμα είναι αυτό, δεδομένου ότι ο γράφων/ουσα δεν είναι απαραιτήτως συγγραφέας.
Καίτοι ο τόμος αυτός έχει έκταση περίπου 400 σελίδες, ο αναγνώστης δεν νιώθει σχεδόν καμία στιγμή είτε ότι η συγγραφέας πλατειάζει είτε την παραμικρή κόπωση ακόμα και στα κείμενα εκείνα που δεν εμπίπτουν στα άμεσα ενδιαφέροντά του. Η Le Guin έχει…διαβρώσει λογοτεχνικά τις σελίδες, προσφέροντάς μας μια συλλογή που ενεργοποιεί αυτούς τους περίφημους κυματισμούς στο μυαλό (ο φερώνυμος τίτλος εκπορευόμενος από τη Β. Γουλφ).
Καταλήγοντας, ακόμα κι αν αυτό το «κύμα», όπως αδευτέρωτα το περιγράφει, αφορά τους συγγραφείς και τη δημιουργία έργων, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι τα απόνερα της διαδικασίας αυτής συμπαρασύρουν τον αναγνώστη στη χώρα της φαντασίας όπου εξαίσια πλάσματα (όπως εκείνα της Le Guin) κατοικούν.
https://fotiskblog.home.blog/2021/02/...
https://bookpress.gr/kritikes/texnes/...
Ας μιλήσουμε λίγο για τη φαντασία, τη δημιουργική φαντασία: το primum mobile και τη Μεγάλη Πορεία που οδηγεί στη μοναδική άξια λόγου ουτοπία, εκείνη του έργου τέχνης. Η τέχνη, έχει πολλάκις ειπωθεί, δεν είναι αναπαράσταση, δεν είναι αναπαραγωγή του υπάρχοντος. Χρησιμοποιεί τα υλικά της ��μπειρικής πραγματικότητας, τσαλαβουτάει στα ρηχά νερά της, αλλά αυτό που αναδύεται από εκεί είναι κάτι παντελώς διαφορετικό: είναι επινόηση, πάει να πει φαντασία.
Αν αναζητήσουμε ένα λογοτεχνικό παράδειγμα, το πλέον τρανταχτό είναι το τέρας του Frankenstein, όπως απεικονίζεται στο σπουδαίο έργο της Mary Shelley. Από τη μία πλευρά ο Δημιουργός και ο ρεαλιστικός κόσμος στον οποίο κατοικεί. Από την άλλη το Δημιούργημα, ένα πλάσμα τεχνητό, από αποδιαλέγια σωμάτων, ενδεδυμένο με κουρέλια, συρραφή, άρνηση του υπάρχοντος, ύβρις στην κατεστημένη πράξη πραγμάτων, τη θεϊκή μα και ανθρώπινη κυριαρχία. Κι αυτό που δίνει ζωή στην επινόηση, το ηλεκτρικό ρεύμα, ο σπινθήρας που ενώνει δια παντός τον Δημιουργό και το Δημιούργημα (και ως κατάληξη τους αναγνώστες) είναι η φαντασία.
Η Ursula Le Guin (είχε προτίμηση στο Λε Γκουίν ως προφορά) υπήρξε συγγραφέας της fantasy, της science fiction, του φανταστικού, του παράδοξου. Η Le Guin δεν έκανε τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από εκείνο που έκαναν και κάνουν όλοι οι συγγραφείς από καταβολής: επινόησε χαρακτήρες, επινόησε τόπους και κόσμους για να τους τοποθετήσει εντός, και στη συνέχεια εμφύσησε πνοή (πάντα ο συγγραφέας σε ρόλο Frankenstein) για να τους δώσει ζωή. Σκηνοθέτησε τη δράση, αναμόχλευσε τα πάθη, εμβολίασε με αντισώματα φαντασίας την παθογόνο πραγματικότητα, συγγράφοντας βιβλία και νουβέλες και διηγήματα που κοσμούν τη λογοτεχνία, μα όχι αποκλειστικά τη λογοτεχνία είδους (genre). Το μαρτυρούν βέβαια τα βραβεία και οι πλείστες διακρίσεις, αλλά και κάτι σημαντικότερο: η διάρκεια, η επίδραση του έργου της τόσο σε ομοτέχνους της όσο και γενικότερα (θυμίζω δύο βασικά έργα: «Ο αναρχικός των δύο κόσμων» και «Το αριστερό χέρι του σκότους»).
Όλα αυτά θεωρούνται οικεία σε πολλούς. Σίγουρα, όμως, δεν είναι αποδεκτά από όλους. Η κοινότοπη αλήθεια είναι ότι ζούμε σε έναν κόσμο παρεξηγήσεων. Έναν κόσμο όπου ο «ρεαλισμός» στην τέχνη υμνείται, καθότι θωπεύει στοργικά το αίσθημα ανασφάλειας του αναγνώστη που είναι αναγκασμένος να ζει μια λειψή, πεπερασμένη ζωή σε έναν κόσμο ακατανόητο, μάταιο και μόνιμα ξένο στην αντίληψή του. Και η τέχνη ετούτου του κόσμου οφείλει να είναι στοργική, να υπενθυμίζει διαρκώς το οικείο, εξοβελίζοντας το αγνώστου ταυτότητος, επαναφέροντας στην τάξη το απείθαρχο, καθιστώντας το άρρητο. Η μοναχική φωνή που καλεί στα όπλα φοβίζει, είναι άναρχη και δυσήνια.
Επιπρόσθετα, ο κόσμος αυτός κατοικείται από όντα τα οποία έχουν διαφορετικές αντιλήψεις, φερ’ ειπείν, για το ρόλο του φύλου όσον αφορά όχι μόνο την προσωπική /κοινωνική διάσταση της ύπαρξης, αλλά και τη δημιουργία (λογοτεχνίας, τέχνης εν γένει). Και εκεί το αλλότριο απωθείται, αν δεν εκπέσει σταδιακά σε μίμηση, παρωδία, σχετλιασμό, οπότε γίνεται ελεγχόμενο και ανενεργό. Μα οι παρεξηγήσεις δεν σταματούν στα προαναφερθέντα. Πώς θα μπορούσαν;
Ετούτο το βιβλίο, εσκεμμένα μακρηγορώ, είναι μια απάντηση ενάντια σε όλες αυτές τις παρεξηγήσεις. Όχι όμως με τη μορφή ενός ακόμα «Κατηγορώ». Η επιχειρηματολογία του δεν είναι αυστηρά πολεμική, εκείνη μιας έμπλεου οργής νεανικής γυναικείας φωνής που αναζητά στη μάχη το κλέος και την αυτοπραγμάτωση. Εδώ, στα κείμενα αυτά, ακούμε τη στεντόρεια και ταυτόχρονα πειστική φωνή της ηλικιωμένης συγγραφέως/ γυναίκας, η οποία καταθέτει το απόσταγμα της σκέψης της. Δηκτική, ως όφειλε, απέναντι στα στερεότυπα (οι παρεξηγήσεις που προανέφερα), δεν χαρίζεται ούτε φυγομαχεί όποτε κρίνει ότι το απαιτεί η περίσταση (το κείμενο για τα τακούνια, τη γυναικεία ομορφιά, τα λογοτεχνικά βραβεία), επιχειρώντας στο κέντρο του προβλήματος. Με λόγο στιβαρό, αλλά όχι απολυταρχικό, ex cathedra διδασκαλία, αποφεύγει αφορισμούς θεμελιωμένους στις αναφορές σε αυθεντίες που υποδηλώνουν ανασφάλεια και έλλειψη προσωπικού ύφους.
Η στόχευσή της Le Guin είναι ευρύτερη, διόλου περιοριστική. Η σιγουριά της ώριμης διανοούμενης ξεχειλίζει από κάθε κείμενο που περιέχεται στην όμορφη και προσεγμένη αυτή έκδοση (Στάσει Εκπίπτοντες). Συνομιλεί με ένα οικουμενικό κοινό, με το οποίο μοιράζεται τους προβληματισμούς της και τις απόψεις σχετικά με προσωπικές ανησυχίες, την τέχνη, τη συγγραφή και τα διαβάσματά της, μα και την ανθρωπολογία, την επιστήμη και το φύλο της. Μοιράζεται με εμάς, το κοινό της, τι συνιστά έργο τέχνης, ποιος είναι ο ρόλος του συγγραφέα, ποιες οι ανησυχίες του, τι τον καθιστά συγγραφέα (στο εξαιρετικό κεφάλαιο «Για τη γραφή»). Ταυτόχρονα στέκεται και στις προσδοκίες του αναγνώστη, τον ρόλο του, δεδομένου ότι πρόκειται περί σχέσης η οποία απαιτεί συμπόρευση, ανιδιοτέλεια, εμπιστοσύνη, ενός είδους αμφοτεροβαρούς συμβολαίου, προκειμένου να ευοδωθεί.
«Το διάβασμα είναι ένας τρόπος να αφουγκράζεσαι. Το διάβασμα δεν είναι τόσο παθητικό όσο το άκουσμα ή το κοίταγμα. Διαβάζεις με τον ρυθμό σου, με τη δική σου ταχύτητα, όχι με την αδιάκοπη, ασυνάρτητη, τρεχάτη, φωνακλάδικη φούρια των μίντια. Παίρνεις ό,τι μπορείς και ό,τι θέλεις να πάρεις και όχι ό,τι ξεφορτώνουν πάνω σου τόσο γρήγορα, τόσο απότομα και τόσο μεγαλόφωνα ώστε να πνίγεσαι».
Η Le Guin επιμένει και επανέρχεται πεισματικά στη μαγική λειτουργία της ανάγνωσης, στον τρόπο με τον οποίο το έργο τέχνης, το βιβλίο εν προκειμένω, λειτουργεί ως εμβρυουλκός της φαντασίας, ως έναρξη διαλόγου του αναγνώστη με τον συγγραφέα και την ίδια στιγμή με τον εαυτό του. Διακρίνει δε την ανάγνωση από τις άλλες τέχνες -επ’ ουδενί κατατάσσοντάς τη αξιολογικά- θεωρώντας τη την πλέον ενεργητική όλων. Δικαίως, διότι πειθαρχεί μεν το εν εγρηγόρσει πνεύμα που εστιάζεται στις ανάγκες του κειμένου (εμπρός-πίσω, επανάληψη της σελίδας), ταυτόχρονα δε απελευθερώνει τη φαντασία του αναγνώστη, ο οποίος αποσπάται εξολοκλήρου από την εργαλειακή διάσταση του παρόντος, απελευθερωμένος από τα δεσμά που συνιστά η πεπερασμένη του ύπαρξη. Στη λογική αυτή, η ενεργητική ανάγνωση είναι ίσως από τις ελάχιστες συνειδητές πράξεις, αν όχι της εφήμερης ζωής μας, τουλάχιστον της καθημερινότητάς μας.
Η θεματολογία ποικίλει, το ύφος όμως είναι εκείνο μιας εξαιρετικής τεχνίτριας του λόγου. Ούτε στιγμή η Le Guin δεν ξεχνά ότι είναι πρώτιστα συγγραφέας και τούτη η ομολογία διατρέχει όλη την έκταση του βιβλίου ετούτου, καθιστώντας το απολαυστικό στην ανάγνωσή του. Ακόμα κι όταν προτάσσει την αιχμή της, καθότι το απαιτεί το θέμα με το οποίο ασχολείται, το πράττει με καλλιτεχνικό τρόπο, οπότε το επιχείρημα στιλβώνεται λογοτεχνικά. Το αποτέλεσμα είναι αφενός ο αναγνώστης να προδιατίθεται θετικά στα διακυβευόμενα κι αφετέρου να ευφραίνεται αναγνωστικά. Όσοι διαβάζουν τακτικά βιβλία κριτικής, δοκιμιακού λόγου, γνωρίζουν (συχνά πικρή εμπειρία) πόσο σπάνιο γνώρισμα είναι αυτό, δεδομένου ότι ο γράφων/ουσα δεν είναι απαραιτήτως συγγραφέας.
Καίτοι ο τόμος αυτός έχει έκταση περίπου 400 σελίδες, ο αναγνώστης δεν νιώθει σχεδόν καμία στιγμή είτε ότι η συγγραφέας πλατειάζει είτε την παραμικρή κόπωση ακόμα και στα κείμενα εκείνα που δεν εμπίπτουν στα άμεσα ενδιαφέροντά του. Η Le Guin έχει…διαβρώσει λογοτεχνικά τις σελίδες, προσφέροντάς μας μια συλλογή που ενεργοποιεί αυτούς τους περίφημους κυματισμούς στο μυαλό (ο φερώνυμος τίτλος εκπορευόμενος από τη Β. Γουλφ).
Καταλήγοντας, ακόμα κι αν αυτό το «κύμα», όπως αδευτέρωτα το περιγράφει, αφορά τους συγγραφείς και τη δημιουργία έργων, δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι τα απόνερα της διαδικασίας αυτής συμπαρασύρουν τον αναγνώστη στη χώρα της φαντασίας όπου εξαίσια πλάσματα (όπως εκείνα της Le Guin) κατοικούν.
https://fotiskblog.home.blog/2021/02/...
March 17, 2018
Es un poco frustrante que hayamos tenido que esperar hasta 2018 para acceder a uno de los libros de ensayos de Ursula K. Le Guin. Entrar en contacto con su forma de ver la literatura y varios aspectos de su vida directamente sin necesidad de tener que ponerse a elucubrar a partir de su ficción. Y puede merecer la pena. Aunque Contar es escuchar es un poco popurrí, una heterogénea recopilación de textos de los últimos 30 años donde tanto caben recuerdos de la labor como antropólogos de sus padres, notas sobre escritores para alabar detalles muy concretos de sus obras (Cordwainer Smith, Tolkien), encargos diversos (un texto sobre una isla, la fantástica presentación de la antología de Ocampo, Borges y Bioy Casares...), prevalece su apreciación sobre el acto de crear y cómo lo cultivó. Los ensayos sobre su conflicto con la no-ficción, la percepción de la belleza, el funcionamiento y el poder de la comunicación oral o el compendio final sobre cómo concibe la escritura me han parecido, dentro de su inevitable subjetividad, magníficos. Una puerta abierta a una escritora irrepetible con una visión genuina de la literatura.
June 13, 2021
In lieu of review:
We have been told that there is only one kind of people and they are men. And I think it is very important that we all believe that. It certainly is important to the men.
If I’m no good at pretending to be a man and no good at being young, I might just as well start pretending that I am an old woman. I am not sure that anybody has invented old women yet; but it might be worth trying.
I didn’t know enough French yet to read Cyrano, but that didn’t stop me. That’s when I learned you can read a language you don’t know if you love it enough. You can do anything if you love it enough.
Capitalism, which ceases to exist if it is not expanding its empire, establishes an ever-moving frontier, and its yang conquistadors forever pursue El Dorado. You cannot be too rich, they cry. My realistic fictions are mostly about people on the yin side of capitalism: housewives, waitresses, librarians, keepers of dismal little motels. The people who live, you might say, on the rez, in the broken world the conquistadors leave behind.
I used to be too respectful to disagree with Tolstoy, but after I got into my sixties my faculty of respect atrophied. Besides, at some point in the last forty years I began to question Tolstoy’s respect for his wife. Anybody can make a mistake in marriage, of course. But I have an impression that no matter whom he married Tolstoy would have respected her only in certain respects, though he expected her to respect him in all respects. In this respect, I disapprove of Tolstoy; which makes it easier to disagree with him in the first place, and in the second place, to say so.
There is solid evidence for the fact that when women speak more than 30 percent of the time, men perceive them as dominating the conversation; well, similarly, if, say, two women in a row get one of the big annual literary awards, masculine voices start talking about feminist cabals, political correctness, and the decline of fairness in judging.[...] the ensuing masculine furore would devalue and might destroy the prize.
Excellence in nonfiction lies in the writer’s skills in observing, organising, narrating, and interpreting facts— skills entirely dependent on imagination, used not to invent, but to connect and illuminate observation.
In children’s literature, where by my rough count there are twice as many women authors, men win three times as many prizes as women. Nearly two-thirds of mystery writers are women, but men get three times as many prizes as women, and since 1970, five times as many.
Beauty always has rules. It’s a game. I resent the beauty game when I see it controlled by people who grab fortunes from it and don’t care who they hurt. I hate it when I see it making people so self-dissatisfied that they starve and deform and poison themselves. Most of the time I just play the game myself in a very small way, buying a new lipstick, feeling happy about a pretty new silk shirt. It’s not going to make me beautiful, but it’s beautiful itself, and I like wearing it.
I know what worries me most when I look in the mirror and see the old woman with no waist. It’s not that I’ve lost my beauty—I never had enough to carry on about. It’s that that woman doesn’t look like me. She isn’t who I thought I was.
Sometimes Freud sounds as if that’s what he thought. If (as he said) the artist is motivated to make art by the desire for “fame, money, and the love of beautiful women,” then indeed Beethoven wrote the Ninth because it was mating season. Beethoven was marking his territory.
Above the level of the merely commercial, in the realm of art, whether it’s called mainstream or genre fiction, we can fulfill our expectations only by learning which authors disappoint and which authors offer the true nourishment for the soul. We find out who the good writers are, and then we look or wait for their next book. Such writers—living or dead, whatever genre they write in, critically fashionable or not, academically approved or not—are those who not only meet our expectations but surpass them. That is the gift the great storytellers have. They tell the same stories over and over (how many stories are there?), but when they tell them they are new, they are news, they renew us, they show us the world made new.
Working men watch their company’s CEOs get paid three hundred times what they are paid, and grumble, but do nothing. Women in most societies uphold the claims and institutions of male supremacy, deferring to men, obeying them (overtly), and defending the innate superiority of men as natural fact or religious dogma. Low- status males—young men, poor men—fight and die for the system that keeps them under. Most of the countless soldiers killed in the countless wars waged to uphold the power of a society’s rulers or religion have been men considered inferior by that society.
Dickens as a child was, in many respects, David, but Dickens the novelist does not confuse himself with that child. He keeps the complex, hard-earned vision. And so David Copperfield, fearfully acute in its understanding of how children suffer, is a book for adults. Contrast J. D. Salinger’s Catcher in the Rye. The author adopts the childish view of adults as inhumanly powerful and uncomprehending, and never goes beyond it; and so his novel, published for adults, is better appreciated by ten-year-olds.
So fiction writers are slow beginners. Few are worth much till they’re thirty or so. Not because they lack life experience, but because their imagination hasn’t had time to context it and compost it, to work on what they’ve done and felt, and realise its value is where it’s common to the human condition. Autobiographical first novels, self-centered and self-pitying, often suffer from poverty of imagination.
We have been told that there is only one kind of people and they are men. And I think it is very important that we all believe that. It certainly is important to the men.
If I’m no good at pretending to be a man and no good at being young, I might just as well start pretending that I am an old woman. I am not sure that anybody has invented old women yet; but it might be worth trying.
I didn’t know enough French yet to read Cyrano, but that didn’t stop me. That’s when I learned you can read a language you don’t know if you love it enough. You can do anything if you love it enough.
Capitalism, which ceases to exist if it is not expanding its empire, establishes an ever-moving frontier, and its yang conquistadors forever pursue El Dorado. You cannot be too rich, they cry. My realistic fictions are mostly about people on the yin side of capitalism: housewives, waitresses, librarians, keepers of dismal little motels. The people who live, you might say, on the rez, in the broken world the conquistadors leave behind.
I used to be too respectful to disagree with Tolstoy, but after I got into my sixties my faculty of respect atrophied. Besides, at some point in the last forty years I began to question Tolstoy’s respect for his wife. Anybody can make a mistake in marriage, of course. But I have an impression that no matter whom he married Tolstoy would have respected her only in certain respects, though he expected her to respect him in all respects. In this respect, I disapprove of Tolstoy; which makes it easier to disagree with him in the first place, and in the second place, to say so.
There is solid evidence for the fact that when women speak more than 30 percent of the time, men perceive them as dominating the conversation; well, similarly, if, say, two women in a row get one of the big annual literary awards, masculine voices start talking about feminist cabals, political correctness, and the decline of fairness in judging.[...] the ensuing masculine furore would devalue and might destroy the prize.
Excellence in nonfiction lies in the writer’s skills in observing, organising, narrating, and interpreting facts— skills entirely dependent on imagination, used not to invent, but to connect and illuminate observation.
In children’s literature, where by my rough count there are twice as many women authors, men win three times as many prizes as women. Nearly two-thirds of mystery writers are women, but men get three times as many prizes as women, and since 1970, five times as many.
Beauty always has rules. It’s a game. I resent the beauty game when I see it controlled by people who grab fortunes from it and don’t care who they hurt. I hate it when I see it making people so self-dissatisfied that they starve and deform and poison themselves. Most of the time I just play the game myself in a very small way, buying a new lipstick, feeling happy about a pretty new silk shirt. It’s not going to make me beautiful, but it’s beautiful itself, and I like wearing it.
I know what worries me most when I look in the mirror and see the old woman with no waist. It’s not that I’ve lost my beauty—I never had enough to carry on about. It’s that that woman doesn’t look like me. She isn’t who I thought I was.
Sometimes Freud sounds as if that’s what he thought. If (as he said) the artist is motivated to make art by the desire for “fame, money, and the love of beautiful women,” then indeed Beethoven wrote the Ninth because it was mating season. Beethoven was marking his territory.
Above the level of the merely commercial, in the realm of art, whether it’s called mainstream or genre fiction, we can fulfill our expectations only by learning which authors disappoint and which authors offer the true nourishment for the soul. We find out who the good writers are, and then we look or wait for their next book. Such writers—living or dead, whatever genre they write in, critically fashionable or not, academically approved or not—are those who not only meet our expectations but surpass them. That is the gift the great storytellers have. They tell the same stories over and over (how many stories are there?), but when they tell them they are new, they are news, they renew us, they show us the world made new.
Working men watch their company’s CEOs get paid three hundred times what they are paid, and grumble, but do nothing. Women in most societies uphold the claims and institutions of male supremacy, deferring to men, obeying them (overtly), and defending the innate superiority of men as natural fact or religious dogma. Low- status males—young men, poor men—fight and die for the system that keeps them under. Most of the countless soldiers killed in the countless wars waged to uphold the power of a society’s rulers or religion have been men considered inferior by that society.
Dickens as a child was, in many respects, David, but Dickens the novelist does not confuse himself with that child. He keeps the complex, hard-earned vision. And so David Copperfield, fearfully acute in its understanding of how children suffer, is a book for adults. Contrast J. D. Salinger’s Catcher in the Rye. The author adopts the childish view of adults as inhumanly powerful and uncomprehending, and never goes beyond it; and so his novel, published for adults, is better appreciated by ten-year-olds.
So fiction writers are slow beginners. Few are worth much till they’re thirty or so. Not because they lack life experience, but because their imagination hasn’t had time to context it and compost it, to work on what they’ve done and felt, and realise its value is where it’s common to the human condition. Autobiographical first novels, self-centered and self-pitying, often suffer from poverty of imagination.
March 2, 2018
Para mí Contar es escuchar ha sido como si una voz familiar y lejana te contara cosas que ya sentías pero que no sabías explicar, que no sabías expresar en palabras, al mismo tiempo que te pone la mano en el hombro como diciendo: "¡No estás sola! A mí también se me da mejor pensar escribiendo y no hablando, a mí también me surgieron todas estas preguntas sobre lo que hago". Un libro para toda la vida. Gracias por toda la sabiduría, Maestra. <3
December 19, 2020
Full disclosure: I didn’t read the entire collection. My rating is based on the following essays:
1) Stress-Rhythm in Poetry and Prose
2) Rhythmic Pattern in The Lord of the Rings
3) Off the Page: Loud Cows: A Talk and a Poem about Reading Aloud
4) The Writer and the Character
5) Prides: An Essay on Writing Workshops
6) The Question I Get Asked Most Often
If you enjoy reading essays, I highly recommend this collection, especially if you’re also a writer.
1) Stress-Rhythm in Poetry and Prose
2) Rhythmic Pattern in The Lord of the Rings
3) Off the Page: Loud Cows: A Talk and a Poem about Reading Aloud
4) The Writer and the Character
5) Prides: An Essay on Writing Workshops
6) The Question I Get Asked Most Often
If you enjoy reading essays, I highly recommend this collection, especially if you’re also a writer.
May 23, 2015
Five essays stand out:
"Being Taken for Granite"
"Things Not Actually Present"
"Rhythmic Pattern in Lord of the Rings"
"Fact and/or/plus Fiction"
"Unquestioned Assumptions"
This is a REALLY important book to read. :)
"Being Taken for Granite"
"Things Not Actually Present"
"Rhythmic Pattern in Lord of the Rings"
"Fact and/or/plus Fiction"
"Unquestioned Assumptions"
This is a REALLY important book to read. :)
March 1, 2021
Μια πολύ ενδιαφέρουσα γνωριμία,είναι η πρώτη φορά που διαβάζω τη συγγραφέα,εκεί που οι ενδιαφέρουσες γνωριμίες είναι πλέον λίγες έχω να πω.Μια καθαρή,βαθιά και αιρετική μάτια στα πράγματα,η αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού.Τα μόνα σύννεφα που που τόλμησαν να παρουσιαστούν ήταν σε στιγμές (για μένα) φεμινιστικού παροξυσμού. Ιδίως εκεί με τα στατιστικά στοιχεία για τα βραβεία,βαρέθηκα και επίσης δεν ταυτιστηκα με τις απόψεις της. Ότι εμπεριέχει ψήγμα φανατισμού στη σκέψη με βρίσκει άκρως αντίθετη,έτσι νομίζω ότι χάνεται και η ουσία των όποιων διεκδικήσεων.
Displaying 1 - 10 of 298 reviews
About Writing Series
Lists featuring this book
505 books • 233 votes
![](data:image/svg+xml,<svg xmlns="http://www.w3.org/2000/svg" width="290" height="450"><rect fill-opacity="0"/></svg>)
![](data:image/svg+xml,<svg xmlns="http://www.w3.org/2000/svg" width="298" height="475"><rect fill-opacity="0"/></svg>)
![](data:image/svg+xml,<svg xmlns="http://www.w3.org/2000/svg" width="287" height="475"><rect fill-opacity="0"/></svg>)
41 books • 49 votes
426 books • 95 votes
138 books • 26 votes
